Od 5 lat święta spędzam gdzie indziej, co roku w innym regionie Polski/Niemiec, co roku praktycznie z innymi ludźmi, w innym środowisku. Pomimo, że nienawidzę dzielić się opłatkiem, bo nie wiem jak składać życzenia, nienawidzę jak wpychane jest mi na siłę to czego nie lubię jeść, niecierpię głupich pytań i durnych dyskusji, nie wierzę w “czas pojednania” i tak bla bla bla… Za to uwielbiam ten spokój na zewnątrz, puste ulice i świadomość tego, że w tym samym praktycznie czasie wszyscy ludzie gdzieś tam w swoich domach, mieszkaniach są zgromadzeni razem, nie ma awantur, nie ma złości, jest właśnie taki czas “spokoju” i ciszy, która wcale nie oznacza ciszy przed burzą. Jest wyczuwalna wtedy taka harmonia, jakby czas na chwilę zwolnił, zatrzymał się i dał nam wszystkim moment wytchnienia. To taki pewnego rodzaju “urlop” przed nadchodzącym Nowym Rokiem, takie zakończenie i czas podsumowań, refleksji.
W tym roku nie spędzę świąt tak pięknie i wspaniale i tradycyjnie jak w poprzednim, nie spędzę ich też z moim K. W tym roku szykują mi się święta z moją rodziną, czyli szybko zwięźle i na temat 
Lubię w święta jak pada śnieg (w tym roku go nie ma), lubię “klimat” świąteczny, czyli taką aurę, która otacza Wigilijny wieczór, lubię wszelkiego rodzaju iluminacje świąteczne w miastach i miasteczkach, lamki na choince, bombki połyskujące, ludzi tak odświętnie i ładnie ubranych, podjeść sobie smakołyków, grube skarpety, ciepłe mieszkanie i relaksujące zajęcie książka/znaleźć coś godnego dłuższej uwagii w necie/fajny film. Lubię w ten wieczór po obżarstwie oddać się relaksowi, pić bawarkę i nie myśleć o niczym złym i niedobrym, bo tak jak pisałam wszystko wtedy zwalnia tempo.
Bardzo “Hamerykańsko” :):) Ale co poradzić jak mamy zepsute głowy przez coroczną emisję Kevina?
Quelle:
www.weheartit.com
